Večeras (utorak 27. novembar) u 19:05 na televiziji Al Jazeera Balkan biće prikazan film Lice Revolucije.

Film je imao premijeru ove godine u Sava Centru. U međuvremenu je gostovao na brojnim festivalima a od strane Instituta za dokumentarni film iz Praga uvršćen je u 15 najboljih dokumentarnih filmova iz centralne i Istočne Evrope.
Film je snimljen sredstvima ljudi koji su ga pravili i nije podržan ni od jedne institucije nadležne za poslove iz oblasti kinematografije.
Za većinu ljudi koji su na filmu radili ovo ne samo da je prvi film već je i prvi pokušaj bavljenja filmom.

U nastavku prenosimo deo izlaganja filmske 
kritičarke i filmologa dr Ivane Kronje,  sa simpozijuma Glavni tok i subverzija u srpskom filmu: 2006-2012 održanom na 36. Festivalu filmskog scenarija u Vrnjačkoj Banji ove godine.
U okviru 
svog izlaganja Kritika i nostalgija u savremenom srpskom dokumentarcu Ivana Kronja istakla je sledeće:

“Domaći dokumentarni film, od 2006. do danas, neretko zauzima veoma kritički 
stav prema oficijelnim interpretacijama skorije domaće prošlosti, ali i tranziciono-
demokratske sadašnjosti. Savremeni srpski dokumentarac nastupa kao lekoviti
 korektiv društva i prikazuje ono potisnuto i skriveno, boreći se za proširenje granica 
vidljivog unutar tzv. glavnog toka, to jest zvanične, politički podobne televizijske i
kompletne medijske slike prošlosti, sadašnjosti i nacionalnog identiteta i političkog 
stremljenja.

F1000011F1000003F1000026

Stara škola kapitalizma (2009) Želimira Žilnika i Lice revolucije (2012) Vladimira
Milovanovića direktno polemišu sa okrutnom svakodnevicom lokalnog kapitalizma i
 tranzicijske demokratije, koje karakteriše (za nas nova) ideologija profiterstva i praksa
otimačine i bezočne korupcije, uz bespoštedno satiranje ljudskih resursa. Pred ovim
praksama padaju proklamovani ideali demokratskog zajedništva i ljudskih sloboda.
 Ova dva filma gorkom socijalnom tematikom i skepsom (Milovanović) nadovezuju
 se u izvesnoj meri na zapaženi domaći igrani film Život i smrt porno-bande (2009)
Mladena Đorđevića, rađen u dokumentarističkom maniru.
Dok Žilnikova Stara škola kapitalizma govori o konkretnoj pobuni radnika protiv
prljave privatizacije fabrike u kojoj su radili, o radničkoj revoluciji, pripadnik mlađe 
generacije Milovanović osvrće se nostalgično prema nedavnoj petooktobarskoj
 revoluciji (2000), sa rezignacijom izveštavajući o njenom neuspehu. Ovi autori
svedoče o nemoći običnih ljudi i gubitku svih ideala, koristeći pritom veoma 
specifične filmske forme. Oba ostvarenja baziraju se na igrano-dokumentarnoj 
strukturi, ali je dramaturški i režijski veoma različito postavljaju. Žilnik u svojoj 
filmskoj akciji o borbi radnika u zrenjaninskim fabrikama (u pitanju su Šinvoz i
BEK), polazeći od realnih događaja i uključujući realne protagoniste, ,,pročišćava”
kompleksni sadržaj tako što konstruiše osnovne dramske situacije svodeći priču na 
poučnu skasku, takoreći bajku, koja završava tragično. Milovanović, nasuprot tome,
koristi kontraverznu formu u celini konstruisane, istinite/lažne ispovesti, komplikujući
 ionako previše složenu i zatomljenu istinu o prirodi postpetooktobarskih promena. U
 Licu revolucije on kombinuje dokumentarne, istinite lične iskaze i nekadašnje akcije
(iz vremena studentskih protesta) i izmišljene dramske situacije (pozive na protest
na desetogodišnjicu 5. oktobra, susrete bankarskih moćnika sa ekipom reklamne
agencije), koje pak podjednako tretira kao ,,realnost” sopstvenog filma. Glavni 
protagonista Lica revolucije je Branko (Branko Ilić), nekadašnji lider studentskog
pokreta Otpor, sada razočaran. Film započinje saslušanjem aktera i navodnih
  realizatora samog filma (sam autor se u filmu gotovo uopšte ne pojavljuje), a završava 
snimanjem nepostojećeg reklamnog spota za ,,revolucionarni kredit” banke namenjen
domaćem stanovništvu, nad kojim jedan od aktera, ,,umetnik – terorista” Radovan
Hiršl možda (?) izvršava simbolični atentat. Grotesknim manevrom, ,,advertajzeri” novog doba iskorišćavaju motiv petooktobarske revolucije – stisnutu pesnicu – radi
promocije zelenaških bankovnih kredita, praćen sloganom ,,Revolucija ne može
da čeka!” i resitalom zastrašujuće ogoljene suštine o značaju novca. Sadržaj ove
izmišljene kampanje i muzika Borisa Mladenovića napravljeni su specifično za dati
 Milovanovićev film.

Lice revolucije je film o snimanju dokumentarnog filma koji ne postoji, koji nastaje 
samo kao fikcija: kroz ovu manipulaciju stvarnošću samog filma autor nam ogorčeno
 dočarava sve slojeve ovdašnjih političkih manipulacija. Žilnik pak, unoseći 
očigledno dramatizovane situacije, čuva realnost svog filma, koji, kao i uvek do
sada u njegovom opusu, postaje sam život: istinitost filmskog tkiva postaje zalog
istinitosti autorovih tvrdnji o razbojničkom tlačenju protagonista, čiji pokušaj 
revolucije završava njenom pacifikacijom, njihovom daljom eksploatacijom ispod 
granice bede i konačno zataškanim ubistvom njihovog saborca, mladog anarhiste
koji im je po drugi put pritrčao u pomoć, na kraju filma. Ukoliko Žilnikov postupak 
leži u integraciji dramskog i realnog, protagoniste i gledaoca, Milovanovićev
počiva na fragmentu: ,,Fragmentarno, kao rezultat razaralačke pobune, u onom
 umetničkom (jeste) isto ono što nalazimo kao detronizovano u samoj realnosti,
pa se diskontinuirana slika sveta u ruševinama istovremeno javlja kao stvarnosna
i autentična potvrda ne samo burnog bogatstva, već i istinskog uvida u ključne 
tendencije novog sveta” (Grlić 1983: 18). Umetnički postupak Lica revolucije
 odražava tako postmodernistički relativizam vrednosti i ,,smrt realnosti”, koja umire u
beskonačnoj manipulaciji odnosa ,,označitelja” i ”označenog”, kojom je realni smisao
 narušen u svrhe totalitarizma – ekonomskog (Žilnik) i mentalnog (Milovanović),
globalnog pa tako i lokalnog”